BABAMA ÖZLEM

[MAVERA02]

BABAMA ÖZLEM

Hayal meyâl hatırlarım o gül yüzünü
Unutamam sevgi ile bakan gözünü
Şimdi hayatta olsan dinler sözünü
Dizinin dibinden ayrılmam babam

Zaman zaman tefekküre dalarak
Kalbimin içine hüzün salarak
Babalara gıpta ile bakarak
Ah benim babam da olsaydı babam

Uzun boylu babayiğit yapısı
Kış günü açılır evin kapısı
Sanki evimizin direği, tapusu
Sen gittin yıkıldı dünyamız babam

Halen özlerim düşündükçe seni
Kim bilir ne kadar severdin beni
Elbise alırdın bayramda yeni
Alırdın değil mi sağ olsan babam

Bir karlı havada haberin geldi
Dediler ki hoca kendinden geçti
Ezan okurken hem yere düştü
Yatırdılar yatağa upuzun babam

Dilin tutulmuştu o anda hemen
Namazı bırakmış tüm seni gören
Bir Cuma günü vakitse öğlen
Bıraktın bizleri sen öksüz babam

Çok sıkıntı çektik sen gittiğinde
Ağlardık hepimiz sesli, sessizce
Evimize bir misafir gelince
Arardık gününü hüzünle babam

Kınalı derlerdi  adına senin
Dinlenirdi ezanın uzaktan hemin
Rehberim olmuştun küçükken benim
Balkonda okurdum ezanlar babam

Kim bilir görseydin torunlarını
Çok Sever okşardın yanaklarını
Sokardın ağzına parmaklarını
Belki omuzuna koyardın babam

03.10.2007 UŞAK
   (Mavera02)

Yıl 1972 Adıyaman'ın Gölbaşı ilçesinde bir kış günü yerde 1 metreden fazla kar var.
Minarede ezan okuduktan sonra buz tutan beton zeminde kayarak beyin kanaması geçiren ve 3 gün sonra vefat ederek geride 5 çocuk yetim bırakan, hayal meyal hatırladığım babamın aziz ruhuna ithafen yazdığım bir şiir, mekanı cennet olsun.