Yalnızlığa alışmalı...

[zeynep88]

Bavulları hep toplu durmalı insanın...

Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...

Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vaz­geçmeli...

İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...

Yalnızlığa alışmalı...

Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının değer kaybeden hisse senet­lerinden biri artık...

Bireyin keşif çağı, geride kı­rık dökük yalnızlıklar bıraktı.

Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.

İşte o yüzden alışmalı yalnız­lığa...

Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla paylaşı­lan gecelerde başını dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli... Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...

Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına...

"Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşılsa yalnızlık olmaz" dizeleriyle başlamalı güne...                         

Telesekretere "şu anda size cevap verebilecek kim­se yok" denmeli, "... belki de hiçbir zaman olmaya­cak..."                                                     
Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...

Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.

Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür.

O yüzden en sessiz gecelerde ''doğruydu, yaptım"la teselli bulmalı insan...

Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı... Kendiyle he­saplaşmaya çalışmalı...

Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır ol­malı...

Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli...

Sessizliği, sese dönüştürebilmeli...

Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...

Yollarla barışmalı...

Yalnızlığa alışmalı...


Can Dündar

[leyya]

buna hiç bir zaman alışmicam...
biz bu dünyadaki yalnız insanlardan degiliz....
ve inş hiç bir zamanda olmicaz...

paylaşım için tşkkrlr....

[hadi gülümse]

buna hiç bir zaman alışmicam...
biz bu dünyadaki yalnız insanlardan degiliz....
ve inş hiç bir zamanda olmicaz...

paylaşım için tşkkrlr....

[cuhadar]

Ellerine sağlık zeynep88 kardeşim ...
evet yalnızlık çok kötü birşey, hamdolsun bizler bunu kardeşlerimiz varoldukca tatmicaz.Bu dünyada bizi yalnız bırakmayan Rabbim öbür alemdede bırakmasın inşaallah...

[hak yolcusu]

RABBİM kimseyi yalnız bırakmasın amma kaderi ilahi yazdımı önüne durulmuyor..

1995 yılında abim ile ablamın beyini 15 gün arayla kaybettik

ve onlar o gündür bu gündür yalnızlar ...

ve bazen kendimde yalnız kaldığımda onların nasıl bir ruh halinde olduklarını anlar onları çok taktir eder gözlerimde her ikiside birden abideleşirler ve bana direnç kaynağı oluverirler ....

ve bir bayanın eşinin olmamasının da nasıl  zorluklar getirdiğininde en yakın şahidiyim ...

RABBİM kimseyi olduğu yerden aşağı  düşürmesin ...
çünkü öyle bir yalan dünyadayızki düşenin asla dostu olmuyor ister bey ol ister paşa bu böyle...işki düşmüyesin....

[zeynep88]

içimi acıttı bu yazı sizlerle paylaşmak istedim evet dünya yalan hele insanlar.....

rica ederim okuyan gözlerinize yorum yapan ellerinize sağlık ....