Renksizdir Ölüm

[denizce]

inşa edilir ölüm kat kat bir zaman
Bi de bakarsın çıkagelir her an
Bir gece bir hengame ki sırılsıklam
Kaçacak mekan yok ölüme çarpar insan...

Can köprücük kemiğine dayandığı zaman
Ve ayaklar ayaklara dolaşır o an
O gün dost dostun halini sormaz
Dağlar yün topakları gibi atılır o an...

Kimine cennetten güller dürülür
Kimine ateşin külleri savrulur
Bir mahşer ki kırkbeş saniyesi bile
Dağları yürütüp denizleri köpürtür...

Ölüm doğarken yazılır künyemize
Ağız tadım bozar konuşamayız keyfimizce
Bu çocuk bu genç bu ihtiyar hem de yanyanalar
Bedenleri suskun ki son istasyon yetiştik ölüme...

Bir çatırtı çarpar Asuman kararan saçlarına
Sözü bitmiş, sararmış bir ten dokunur fezaya
Yarımca bir rüyaymış, bir sarı yapraktan hayat
O saat ‘ne oluyor’ o saat ‘ne oluyor’ demek var ya!..

Çığlık yükselir güne endamı duman
Dolaşmaz olur türküler dillere titrek titrek o an
Göz görmez, duymaz kulak mahşeri solur varlık
Söz düşer ‘İnna lillahi ve inna ileyhi raciun’...

Hasan YETİMOĞLU