ZİRVE
Zirve…Ne kadar ilgi çekici bir isim değil mi? Bir o kadar da bağlayıcı, aynı zamanda tutkulu.
Azmin ve hedefe odaklanmanın bir diğer yanı da diyebiliriz eğer sonunda ulaşmak varsa. Ki hep hayaller buna bağlıdır; ona varmak, ona ulaşmak, onu tatmak.
Zirve…İnsanları coşturan, heyecanlandıran, canlandıran bir hedeftir. Aynı zamanda da savaştıran; zirveye sevdalılarla. Tek Leyla’ya aşık Mecnun’lar misali beklide. Hangisi elde edebilir ki Leyla’nın sevdasını? Hangisi tadabilir? Sonuç her ne olursa olsun bir uğraş vardır elde edebilmek adına.
Zirve…Körelmektir bir bakıma, görememek; ezdiklerini, yaktıklarını, yıktıklarını, kırdıklarını. Zirveye ulaşmak öyle bir sevdadır ki; ciğerleri yanarcasına susamış ve nereye gittiğini bilmeden, nereye bastığını umursamadan, ne tür zorluk çektiğini dahi hesaplamadan suya vuslat için çabalayan bir kör gibi…
Zirve…Öyle bir şeydir ki; eline aldığında ya da üzerine oturduğunda yıldızlarda hissettirir insanı. Aya ilk adım atmış insan gibi. Hiçbir şeyi umursamayan aşık ve maşukun kavuşma anı gibi.
Zirve…Vuslat sonrasında hiç merak edilmeyeni gösterir insana. Kimi zaman üzer, kimi zaman ağlatır, kimi zaman küstürür. Yani sonuç hep hüsrandır. Bazen kendin sebep olursun buna, bazen de bir başkası; sen hiç hesaplamasan da.
Bir hikâye kurguladım şu aşamada;Koskoca ihtişamıyla bir dağ vardır ki zirveye ulaşılması mümkün olmayan. Ama etrafı insanlarla doludur, her daim. Yine bir grup insan zirveye yolculukta karar kılar. El ele, gönül gönüle hazırlanır ve başlarlar yolculuğa.
Biraz yol alınır ayrılanlar olur ‘bu benim isteğim değildi ben buna zorlandım’ diyerek. Diğerleri devam eder yolculuğa. Yarı yol biter bir kısmı da iflas eder. Bacakları ağıran, nefesleri sıkışanlar geriye döner, yolculuk devam eder.
Yukarı çıkıldıkça elbette zorluklar da beraberinde gelir ve çıkar çatışmaları başlar azınlığın arasında. Birbirini itenler kakanlar. Bu itişmeye dayanamayanlar olur ve geri dönerler. Az kişi kalırlar zirve yolculuğunda, sayılı belki de…
Aralarında bir tanesi, hiçbir kimseye aldırış etmeden ve kimseden yardım istemeden yoluna devam eder.
Bir tanesi, hedefe ulaşmaktan ve grup çalışmasından hoşlanır, tanıtır kendisini.
Bir tanesi, uyanık takılır yardım etmek isteyenlere fırsat tanır, kendisi ehli keyf geçinir.
Derkeeen yol devam eder elbette.
Hedefe çeyrek kalmıştır ki zirve kavgası başlar. Birincilik sevdası ya da daha tanıdık bir isimle koltuk sevdası. Uyanık çıkarcı zarar gelecek kişileri geri göndermek için fırsat kollar ve başarırlar da. Sadece yararlanabileceği masumlar vardır yanında.
Ne fayda ne de zararı olan insan görülmez bile bu kavga esnasında. O tüm zorlukları sabır ve sebatla aşar, yoluna devam eder.
Bir uyanık, bir kullanılmış, bir de sakin yolcumuz kalır zirveye az kala.
Son bir aşama vardır ki göz korkutan bir engel. Uyanık çıkarcı masum insanı kullanarak beraberce çıkarlar zirveye, diğeri kendi halinde. İlk önce ikisi ulaşır ama zirve soğuk ve dar bir yerdir. Yiyecek ve yatacak imkanı da kısıtlıdır. Bizim uyanık ne yapar ne eder masumun ayağını kaydırır ve zirveye kendi oturur. Oturur oturmasına fakat, dağın tepesi buz gibidir, ıssızdır, korumasızdır, yiyeceği bitmiştir. İşgüzar olmadığından ve yardımcılarını def ettiği için ne açlık, ne yalnızlık, ne ısınma, ne de korunma hususunda başarı sağlayamaz. Son bulur zirve hayatı...
‘Hayrını gör’ diyesi geliyor insanın lakin bunun hayrı yoktur ve göremezde o insan(lar). Çünkü geride hep kötü izler bırakmıştır. Nitekim zirvenin tadını bulamaz tüm hırs sahipleri…
Sakin yolcumuza ne olsun peki?
Ben şöyle sonlandırmak istiyorum;
Sakin ve bir başına olan yolcumuz göz korkutan engeli aşar, zirveye ulaşır ve diğer taraftan yoluna devam eder, bekleyenlerin yanına gider.
Aşağıda bekleyenler sorarlar;
‘Yukarıda ne var?’Cevap kısa ve nettir;
‘Hiçbir şey.’ Herkes şaşkın bakar yolcuya ama o elleriyle ‘bilmem’ dercesine işaret yapar.
‘Nasıl hiçbir şey? En azından zirveyi anlat bize’ derler. Sakin yolcu yine aynı netlikte yanıtlar;
‘Dar, soğuk, karanlık ve yalnızlık olan bir yer. Merak edilecek bir şey yok’
‘Peki’ derler ‘Yolculuk nasıl geçti?’ İşte en güzel cevap;
‘Yarıya kadar her şey normal seyrindeydi lakin zirveye yaklaştıkça insanlar birbirlerini yediler.’
Maddi değilde manevi zirvelerin en doruk noktasına ulaşabilmemiz duasıyla...
Kardelen...
Gönderen