kelimat
Okur
Puan Etiketi: 13
 Offline
Mesaj Sayısı: 97
|
 |
« : Ocak 04, 2008, 19:06:15 » |
|
Kur’an’daki peygamber kissalarinin her biri, insanoglu var oldukça var olacak hayati bir problemin çözüm anahtarini verir.
Âdem-Iblis kissasi, “hatayi itiraf” ile “hatada israr” arasindaki farkin kissasidir.
Nuh kissasi, “karada gemi yapan adam” kissasidir.
Alay ederler, tahkir ederler. “Delinin zoruna bak, denizi birakmis karada gemi yapiyor” derler.
Toplumsal davranislarla Ilahi irade arasindaki aktif iliskiyi kesfedemedikleri için, ilahi müdahalenin bir anda tüm karalari denize çevirecegini hesaba katmazlar.
Karada gemi yapmak, bunlari pesinen göze almak demektir. Nuh bir semboldür; bütün bunlara ragmen karada gemi yapmayi sürdürmenin sembolü.
Etrafin lafina degil, isine bakmanin sembolü. Gürleyip gelen tufani önceden görmenin sembolü...
Hz. Ibrahim kissasi “hiçbir ates aski yakamaz”in sembolüdür.
Ki ask zaten, yanmamak için yanmaktir.
Hz. Ismail kissasi, “Teslim ol, kurtul” mesajidir.
Hz. Yakub kissasi “Yitigine gözünü verecek kadar yanarsan, Misir’da da olsa kokusunu alirsin”in kissasidir.
Hz. Yusuf kissasi, “Bir kisiden ne çikar ki?” diyenlerin dillerine Kur’an’in sürdügü aci biberdir.
Hz. Musa-Firavun kissasi, “Zulüm ana rahmine kadar uzaninca, geriye yapacak bir sey kalir mi?” diyenlere, “Evet! Inanmayan, Firavun’un kucaginda yetisen Musa’ya baksin” cevabidir.
Hz. Davud ve Hz. Süleyman’in kissasi, “Yükselen zamanda güç ve iktidara tapmadan nasil sultan olunur”un cevabidir.
Hz. Zekeriyya ve Hz. Yahya’nin hayati, “Alçalan zamanda imanin onur ve izzetini korumak için nasil kurban olunur”un iç daglayici belgesidir.
Hz. Eyyub’un kissasi “Sabretmek, hak etmektir”in ifadesidir.
“Ve kulumuz Eyyub’u da hatirla: Hani o Rabbine ‘(Rabbim!) Seytan bana tarifsiz bir bezginlik ve terkedilmislik hissi vermektedir!’ diye yakarmisti. (Biz de) ‘Ayagini yere vur; bak iste (surada), hem yikanilacak hem de içilecek soguk bir su var!’ (demistik).” (Sâd, 41-42)
Eyyub peygamber, sabrin Kur’an’daki timsalidir.
Ve Kur’an muhatabinin sahsiyetini peygamberlerden verdigi örneklerle insa eder.
Bunu yaparken muhatabi olan insandan “meleklik” beklemez.
Cesaret, herkesin korktugu zamanda Donkisotluk yapman degildir. Cesaret, herkes gibi sen de korktugun halde, yapman gerekenden asla vazgeçmemendir. Korksan da, isini yapmayi sürdürmendir.
Ne diyor Hz. Eyyub: “Seytan bana tarifsiz bir bezginlik ve terkedilmislik hissi verdi”.
Bu bir itiraftir.
Ama edebe bakiniz; “bezdim”, “bittim”, “burama dayandi”, “biktim artik”, “yetti gayri” demiyor.
Bunlari hissediyor fakat bu hissin seytani bir dürtü oldugunu biliyor ve itiraf ediyor.
Eger bir hissi kendinizle aynilastirirsaniz, ona karsi mücadele edemezsiniz. Yapmaniz gereken, önce onun size ait bir sey degil, size tebelles olmus bir sey bilmenizdir.
Ancak ondan sonra o iç dürtüye karsi mücadelede basari kazanabilirsiniz. Ancak o zaman dizinize derman gelir.
Her zamane ‘Eyyub’unun yapmasi gereken talimat belli:
“Ayagini yere vur”.
Yani “düs yola”, “davran bakalim”.
Zimnen: yan gelip yatma da giy demir çarigi ayagina, al eline demir asayi, ara derdinin dermanini; bak gör, mutlaka bulacaksin! Çünkü Allah’in yasasi bu!
-alıntı-
|
Gönderen